powrót => STRONY HISTORYCZNE

® copyright reserved by Michał Czechowski


 

Kastylia, Aragonia, Nawarra, Sycylia, Neapol
(mapa)

historia
dynastii

drzewo
genealogiczne

 

KASTYLIA

królowie Kastylii i Leonu

  Henryk II "z Trastamara"
(*Sewilla 13.I.1334, +Santo Domingo de la Calzada, Kastylia 29.V.1379)

król Kastylii i Leonu 1369-1379
Syn naturalny Alfonsa XI króla Kastylii i Leonu i jego kochanki Eleonory de Guzmán. Po urodzeniu został adoptowany przez kastylijskiego możnowładcę Rodrigo Álvareza de las Asturias, po którym odziedziczył tytuł hrabiego z Trastamara. Po nagłej śmierci Alfonsa XI matka Henryka została w 1351 r. stracona na rozkaz wdowy po królu Marii portugalskiej. W efekcie wybuchł bunt kierowany przez Henryka i jednego z jego braci Fryderyka. Został on stłumiony, a zamachowcy znaleźli się na wygnaniu w Aragonii pod opieką króla Piotra IV, który wykorzystał możliwość mieszania się w wewnętrzne sprawy Kastylii i w 1356 r. rozpoczął konflikt zbrojny. W 1366 r. do wewnętrznej wojny toczącej się pomiędzy Kastylią i Aragonią wmieszały się Francja i Anglia, a Henryk porócił z wygnania wspomagany przez wojska francuskie pod wodzą Bertranda du Guesclina. Król Piotr został wypędzony, jednak w następnym roku odzyskał władzę dzięki posiłkom angielskim dowodzonym przez Edwarda księcia Walii. Po wycofaniu się Anglików z Kastylii król Piotr I został w 1369 r. pokonany przez brata w bitwie pod Montiel. Monarcha uciekł z pola walki, a następnie został schwytany i zamordowany przez Henryka. Jako król Henryk pozostawał w sojuszu z Francją przeciw Anglii i Portugalii. W polityce wewnętrznej podobnie jak jego poprzednik  Henryk umacniał władzę centralną. Stabilizacja jego władzy nastąpiła ostatecznie po zawarciu pokoju z Anglią i Aragonią w 1375 r. Król prowadził politykę antysemicką, wymierzoną przeciw mniejszości żydowskiej w Kastylii popierającej jego poprzednika Piotra.
 
  Jan I
(*Épila, Aragonia 24.VIII.1358, +Alcalá de Henares, Kastylia 9.X.1390)

król Kastylii i Leonu 1379-1390

Syn poprzedniego. Już na początku panowania został zmuszony do walki o władzę z pretendentem do tronu, Janem z Gandawy księciem Lancaster, zięciem króla Piotra I "Okrutnego", popieranym przez władcę Portugalii. W 1381 r. Jan odparł inwazję angielsko-
portugalską, a następnie zawarł ugodę poślubiając Beatrycze, córkę władcy Portugalii Ferdynanda I. To małżeństwo dało mu w 1383 r. powód do wystąpienia z pretensjami do tronu Portugalii, po śmierci króla Ferdynanda bez męskiego potomka. W 1385 r. siły kastylijskie wspomagane przez Francuzów zostały pokonane przez Portugalczyków i sprzymierzonych z nimi Anglików w bitwie pod Aljubarrotą. Konflikt zakończył się w 1388 r. na mocy traktatu pokojowego w Bajonnie. Na jego mocy Jan z Gandawy zrzekł się pretensji do tronu Kastylii, a Jan I do tronu Portugalii. Pokój zagwarantowało małżeństwo dzieci obydwu przeciwników, Henryka syna Jana kastylijskiego oraz Katarzyny córki księcia Lancaster. Król Jan zginął na skutek nieszczęśliwego upadku z konia.
 
  Henryk III "Chorowity"
(*Burgos 4.X.1379, +Toledo 25.XII.1406)

król Kastylii i Leonu 1390-1406

Syn poprzedniego, po śmierci którego objął tron w wieku 11 lat. Wobec małoletniości do 1393 r. pozostawał pod regencją. Pomimo słabego zdrowia Henryk prowadził bardzo aktywną politykę zagraniczną i wewnętrzną, uspokoił szlachtę i doprowadził do wzmocnienia władzy królewskiej. W 1396 r. odparł atak króla Portugalii Jana I, z którym zawarto w 1402 r. traktat pokojowy. Rozpoczął politykę morską Kastylii, jego flota pokonała kilkakrotnie Anglików, a w 1400 r. zniszczyła Tetuan w Północnej  Afryce. W 1402 r. rozpoczęto kolonizację Wysp Kanaryjskich, a w 1406 r. siły kastylijskie zadały klęskę wojskom emiratu Granady w bitwie pod Collejares. Zły stan zdrowia spowodował, że król przekazał część władzy młodszemu bratu Ferdynandowi, późniejszemu władcy Aragonii.
 
  Jan II
(*Toro, Kastylia 6.III.1405, +Valladolid 20.VII.1454)

król Kastylii i Leonu 1406-1454
Syn poprzedniego, został władcą w wieku niespełna 2 lat. Był jednym z najgorszych władców Kastylii, chorowity i całkowicie zależny od otaczających go dworzan. Jego jedyną pasją były rozrywki, polowania i turnieje. Rzeczywiste rządy w imieniu króla sprawował jego faworyt, konetabl Álvaro de Luna, a po jego straceniu w 1453 r., druga żona Izabela portugalska.
 
  Henryk IV "Bezsilny"
(*Valladolid 5.I.1425, +Madryt 11.XII.1474)
król Kastylii i Leonu 1454-1474
Syn poprzedniego, jako dziecko chorowity i mało komunikatywny, miewający długie okresy melancholii. Podejrzewany o homoseksualizm lub impotencję. Z dwóch związków doczekał się jedynie córki Joanny, którą podejrzewano o to, że była dzieckiem nieślubnym znanej z rozwiązłości królowej Joanny portugalskiej i szlachcica Beltrána de la Cueva. Król pozostawał w konflikcie z poddanymi. W 1464 r. w Ávila magnaci kastylijscy pod przywództwem Alfonsa Carrillo arcybiskupa Toledo oraz Jana Pacheco margrabiego Villena zdetronizowali Henryka na rzecz jego młodszego przyrodniego brata Alfonsa. Jednocześnie odrzucili pretensje do tronu córki króla, Joanny, jako rzekomo pochodzącej z nieślubnego związku królowej Izabeli. Rozpoczęła się wojna domowa zakończona w 1468 r. z uwagi na śmierć
pretendenta do tronu Alfonsa. Ostatnie lata panowania Henryka wypełniły konflikt z siostrą przyrodnią Izabelą, która ostatecznie została jego następczynią na tronie.
 
  Izabela I "Katolicka"
(*Madrigal de las Altas Torres, Kastylia 22.IV.1451, +Medina del Campo, Kastylia 26.XI.1504)
królowa Kastylii i Leonu 1474-1504
Siostra poprzedniego, 
 
  Ferdynand V "Katolicki"
(*Sos del Rey Católico, Aragonia 10.III.1452, +Madrigalejo, Estremadura 23.I.1516)
król Kastylii i Leonu 1474-1504
Mąż poprzedniej,  
 
  Joanna "Szalona"
(*Toledo 6.XI.1479, +Tordesillas 12.IV.1555)
królowa Kastylii i Leonu 1504-1555
Córka poprzedniego,  
 


ARAGONIA
 

królowie Aragonii 
  Ferdynand I "Sprawiedliwy"
(*
Medina del Campo, Kastylia 27.XI.1380, +Igualada, Katalonia 2.IV.1416)
król Aragonii 1412-1416
Syn Jana I króla Kastylii,  
 
  Alfons V "Wspaniałomyślny"
(*
Medina del Campo, Kastylia 1396, +Neapol 27.VI.1458)
król Aragonii 1416-1458
Syn poprzedniego,  
 
  Jan II
(*Medina del Campo, Kastylia 29.VI.1398, +Barcelona 20.I.1479)
król Aragonii 1458-1479
Brat poprzedniego,  
 
  Ferdynand II "Katolicki"
(*Sos del Rey Católico, Aragonia 10.III.1452, +Madrigalejo, Estremadura 23.I.1516)
król Aragonii 1479-1516 => Zobacz wyżej
 


NAWARRA
 

królowie Nawarry 
  Jan II
(*Medina del Campo 29.VI.1398, +Barcelona 20.I.1479)
król Nawarry 1425-1479 => Zobacz wyżej
 
  Karol IV
(*Peñafiel, Kastylia 29.V.1421, +Barcelona 23.IX.1461)
tytularny król Nawarry 1441-1461
Syn poprzedniego i Blanki d'Evreux, córki króla Nawarry Karola III "Szlachetnego". Władca jedynie nominalny, nosił tytuł księcia Viany. Odsuwany przez ojca od rządów wzniecił bunt przeciw niemu w 1452 r. Pokonany i uwięziony pozostawał w niewoli do 1458 r. Uwolniony, pojednał się z ojcem. Nie przyjął propozycji objęcia władzy nad Neapolem i Sycylią. Wkrótce znowu popadł w konflikt z Janem, gdy rozpoczął starania o rękę Izabeli kastylijskiej, którą król planował ożenić z jego młodszym przyrodnim bratem Ferdynandem. Ponownie uwięziony przez ojca, a następnie uwolniony otrzymał tytuł gubernatora Barcelony. Zmarł niespodziewanie w wieku ledwie 32 lat, być może zgładzony przy udziale macochy Joanny Enriquez de Córdoba, która zamierzała zapewnić tron kastylijski swojemu synowi Ferdynandowi.  
 
  Blanka II
(*Olite, Nawarra 9.VI.1424, +Orthez, Francja 2.XII.1464)
tytularna królowa Nawarry 1461-1464
Siostra poprzedniego. Jako córka Blanki d'Evreux dziedziczki Nawarry była wraz z rodzeństwem : Karolem i Eleonorą uznawana za spadkobierczynię tronu tego królestwa. W 1440 r. poślubiła następcę tronu Kastylii, późniejszego króla Henryka IV. Małżeństwo nie zostało skonsumowane, a w 1453 r. rozwiązane. W 1461 r. po śmierci brata Karola, została uznana przez część niezadowolonych poddanych jej ojca Jana II za prawowitą władczynię Nawarry. Została uwięziona na polecenie ojca, który bezskutecznie usiłował ją wydać za księcia Karola de Berry, młodszego brata króla Francji Ludwika XI. Wkrótce zmarła otruta, być może przy współudziale ojca lub siostry Eleonory, która stała się jedyną dziedziczką tronu Nawarry. 
 
  Eleonora
(*Olite, Nawarra 2.II.1425 lub 1426, +Tudela, Nawarra 12.II.1479)
królowa Nawarry 1479
Siostra poprzedniej. W 1436 r. poślubiła francuskiego arystokratę hrabiego Gastona IV de Foix-Grailly. W 1455 r. Jan II pozbawił na rzecz Eleonory praw do następstwa tronu jej rodzeństwo : Karola i Blankę. Po objęciu przez ojca tronu Aragonii Eleonora była jego gubernatorem w królestwie Nawarry. Od 1462 r. pozostawała w więzieniu pod jej kontrolą siostra Blanka. W 1479 r. po śmierci Jana II została władczynią Nawarry, jednak jej rządy trwały niespełna miesiąc. 
 


SYCYLIA
 

królowie Sycylii 
  Ferdynand I "z Antequera"
(*
Medina del Campo, Kastylia 27.XI.1380, +Igualada, Katalonia 2.IV.1416)
Król Sycylii 1412-1416
=> Zobacz wyżej
 
  Alfons "Wspaniałomyślny"
(*Medina del Campo, Kastylia 1396, +Neapol 27.VI.1458)

król Sycyii 1416-1458
=> Zobacz wyżej
 
  Jan
(*Medina del Campo, Kastylia 29.VI.1398, +Barcelona 20.I.1479)
król Sycylii 1458-1468 => Zobacz wyżej
 
  Ferdynand II
(*Sos del Rey Católico, Aragonia 10.III.1452, +Madrigalejo, Estremadura 23.I.1516)
król Sycylii 1468-1516 => Zobacz wyżej
 


NEAPOL

królowie Neapolu

  Alfons I "Wspaniałomyślny"
(*Medina del Campo, Kastylia 1396, +Neapol 27.VI.1458)
król Neapolu 1442-1458 => Zobacz wyżej
 
Ferdynand I
(*Aragonia 2.VI.1423, +Neapol 25.I.1494)
król Neapolu 1458-1494
Syn poprzedniego,  
Alfons II
(*Neapol 4.XI.1448, +Messyna 18.XII.1495)
król Neapolu 1494-1495
Syn poprzedniego,  
  Ferdynand II
(*Neapol 26.VIII.1469, +Somma Vesuviana 7.IX.1496)
król Neapolu 1495-1496
Syn poprzedniego,  
 
  Fryderyk
(*Neapol 19.IV.1452, +Château de Plessis-lèz-Tours, Francja 9.XI.1504)
król Neapolu 1496-1501
Stryj poprzedniego,  
 
  Ferdynand III
(*Sos del Rey Católico, Aragonia 10.III.1452, +Madrigalejo, Estremadura 23.I.1516)
król Neapolu 1504-1516 => Zobacz wyżej